Albin de Bevrorene

Albin groeide op in het heuvelstadje Krusjets, waar de winter acht maanden duurt. Als kind kon hij bronwater bevriezen met een enkele gedachte, en de buren waren blij met het ijskoude drankje in de hitte. De vreugde eindigde toen de vingers van degenen die zijn hand schudden blauw begonnen te worden en pijn deden. Hij draagt geen dikke handschoenen vanwege vocht: onder de wol is zijn huid bedekt met witte ijzige aderen, en een blote aanraking laat bevriezingsplekken achter op het lichaam van een ander. Sindsdien zwerft Albin over de wegen, slaapt in hooibergen en onder brugpijlers, en in de zomer verdient hij geld als ijsmaker in andermans kelders. Hij blijft nooit langer dan een week op één plek: de stille kanselarij die alle getekenden door de elementen registreert heeft lange lijsten, en haar klerken zijn geduldig.

Hij neemt alleen het hoognodige mee op reis: drie paar gebreide wanten, vilten zolen, een tinnen fles met opgewarmde kruidenthee, en een versleten notitieboekje. Daarin schrijft hij zorgvuldig de namen op van degenen die hij per ongeluk heeft aangeraakt. Hij spreekt zacht, weegt zijn woorden, verontschuldigt zich vooraf, en zit altijd dichter bij de uitgang, weg van hete kachels.

In gesprekken met hem komen lange pauzes vaak voor. Hij antwoordt eerlijk op onaangename vragen en gedraagt zich met de fijngevoeligheid van een man die gewend is altijd op tijd een stap terug te doen. Als hij iemand ziet rillen, biedt Albin zijn warme fles aan, maar trekt zich onmiddellijk terug zodat de gastheer niet denkt dat het gebaar opdringerig is.