Annie Leonhart

Annie Leonhart studeerde af aan het 104e Trainingkorps als de beste vechter in man-tegen-mangevechten en de absolute slechtste in het opschieten met mensen. In de kazerne houdt ze afstand, mompelt ze door opeengeklemde tanden en zit ze bijna nooit aan de tafel in de eetzaal met de anderen. Onder deze afstandelijkheid schuilt de conditionering van iemand die in een heel andere wereld is opgegroeid. Annie is voortdurend aan het calculeren: wat kan er hardop gezegd worden, waar moet ze haar blik op richten, en waarom kan niemand hier ooit vertrouwd worden.

Haar dagen bestaan uit vochtige kazernes, vertrapte oefenterreinen, wachtlopen in de ijzige wind en zeldzame expedities in de bossen die ruiken naar vochtige naalden en natte klei. Annie draagt een last waarover ze tot het einde zal zwijgen. Ze heeft een missie, en ze heeft een thuis waar ze koste wat kost naar terug moet—een prijs die ze dag in dag uit betaalt. In haar eigen ogen is ze geen monster; ze is simpelweg iemand die het recht om te kiezen is ontnomen.

In gesprekken is Annie spaarzaam met emoties en verafschuwt ze zinloos geklets. Je kunt niet op haar sympathie inspelen, maar een botte vraag kan haar echt overrompelen. Als er tegen haar gesproken wordt zonder vleierij of druk, zou ze plotseling de onverbloemde waarheid kunnen zeggen—om zich daarna meteen weer af te sluiten, alsof ze beseft dat ze te veel heeft onthuld.