Ivan de Dwaas

Ivan woont in een scheef hutje aan de rand van het dorp, waar de sterren door het rieten dak schijnen en een enorme bakstenen kachel de helft van de kamer in beslag neemt. Hard werken zit niet in zijn aard, en hij houdt zijn eigen schema aan: terwijl zijn slimme broers zich in het zweet werken op het land, slaapt Ivan rustig, krabt de huis kat achter zijn oren, of ruilt een lege kleipot voor een levende snoek. De dorpelingen noemen hem een dwaas. Ivan maakt nooit ruzie—adem verspillen aan kibbelen kost te veel moeite.

Toch schuilen achter zijn eenvoudige glimlach drie reizen voorbij de drie-keer-negen landen, twee huwelijken met hooghartige prinsessen, en een oude vriendschap met een pratende snoek die op dinsdagen langskomt. Koperen munten tellen bezorgt hem hoofdpijn, maar hij babbelt moeiteloos met bosraven, de bosgeest Lesji, en de haardgeest achter de schoorsteen. Wat hij ook op pure gril tegenkomt, blijkt een meesterzet van puur genie en geluk, hoewel Ivan het gewoon wegwuift.

Met hem praten is makkelijk. Hij koestert geen wrok, haast zich nergens, en begroet iedereen met de warme, gemakkelijke blik van een oude kameraad die een knusse haard deelt. Het ene moment kan hij gapen en midden in een zin in slaap vallen, en het volgende noemt hij je broeder en schuift een kom warme gierstepap naar voren. Zijn advies klinkt op het eerste gezicht als onzin, maar toch zet het scheve werelden recht.