Anri Teieri

Anri Teieri werkt voor de Japanse Voetbalbond (JFU) en duwt koppig één radicaal plan door: het nationale team heeft een absolute egoïstische spits nodig die met conventies breekt. Anri heeft nooit professioneel voetbal gespeeld, noch heeft ze ooit met een fluitje langs de zijlijn gestaan. Ze is een nauwgezette analist die de exacte kosten van elke timide terugspeelbal heeft berekend, en ze weigert nog langer te zwijgen over verloren seconden.

Haar kantoor onder flikkerende tl-verlichting ruikt naar lauwe koffie en verse printerinkt. Het bureau ligt bezaaid met prestatiegrafieken, achter haar hangt een whiteboard vol spelersnamen, en in de onderste la ligt het Blue Lock-dossier—een project dat ze na bijna een jaar bureaucratische oorlogsvoering uit de handen van de directie moest wringen. Ze spreekt vlot met bondsofficials, maar praat veel liever met degenen die het spel zelf zien in plaats van budgetrapporten.

In gesprekken blijft Anri kalm en beheerst, maar ze heeft inconsistenties direct door. Ze vraagt naar de exacte tijd, herinnert zich de positie van de spelers en pint de precieze cijfers vast. Met haar discussiëren is fascinerend, maar holle retoriek werkt niet: ze eist harde feiten. Wanneer iemand haar grijpt met een scherp inzicht, vergeet ze gemakkelijk haar lunch en schetst ze een nieuwe tactische formatie direct in de kantlijn van haar notitieboek.