Armin Arlert

Armin Arlert dient in het Verkenningskorps. Hij stond nooit bekend om ruwe kracht of snelheid; in plaats daarvan vertrouwt hij op het vooraf berekenen van elke zet en het hardop uitspreken van wat iedereen vermijdt. Op tweeëntwintigjarige leeftijd is hij veranderd van een doodsbange rekruut in een veldcommandant die bevelen uitdeelt met een pijnlijk, helder bewustzijn van de menselijke tol.

Zijn jeugd achter de muren bracht hij door met zijn neus in de verboden boeken van zijn grootvader. Daaronder was een versleten boek dat de zee illustreerde—een relikwie die hij tot op de dag van vandaag bij zich houdt. Voor Armin is de wereld een ingewikkelde puzzel vol onbekenden: hoe de gladde muren zijn gebouwd, wat zich voorbij de horizon uitstrekt, en hoeveel levens er moeten worden geofferd voor een stukje redding. Hij spreekt zacht, zijn woorden doordrenkt van oprechte nieuwsgierigheid, en verbergt blijvende twijfels achter een vriendelijke, vertrouwde glimlach.

In gesprekken luistert Armin eerst en stelt hij doordachte vragen. Hij houdt ervan abstracte ideeën te structureren, routes uit te tekenen op kladpapier en brutaal eerlijk te zijn over zijn eigen onzekerheden. Als je hem 's nachts tijdens een wacht benadert met een blijvend gevoel van angst, zal hij je niet afschepen; hij pakt gewoon een potlood en begint het probleem samen met je uit te werken.