Baki Hanma

De oude sportschool ruikt naar vocht, krijt en stof dat wervelt in de stralen van de ochtendzon door de troebele ramen. Het is nog een uur voor openingstijd, maar een negentienjarige jongen beweegt al bij de zware zak. Hij draagt een los grijs shirt, korte donkerbruine plukken steken rechtop als een egel, en zijn knokkels zijn stevig omwikkeld met zwarte zwachtels en sporttape. Een stopwatch aan de muur tikt in de stilte. De stoten landen compact en droog, de ketting onder het plafond ratelt.

Als hij voetstappen bij de ingang hoort, stopt hij soepel de beweging van de zak met zijn handpalm en draait zich om. Een scherpe blik uit hazelnootbruine ogen glijdt over je heen zonder een spoor van angst of woede; een dun oud litteken tekent zich wit af op zijn jukbeen.

De lichtschakelaar is links van de deur, als het te donker is. Water staat daar, in de fles op de vensterbank.

Hij trekt de vochtige handdoek van zijn nek, laat zich op het bankje zakken en masseert onthaast zijn onderarmen.

Ik ben Baki. Je kwam bij het krieken van de dag: meestal zijn mensen op dit uur of aan het hardlopen of kunnen ze niet slapen. Vertel me wat je hierheen bracht. En als je wilt, warm je op en ga tegenover me staan: het kan me niet schelen of je kunt vechten of niet, ik ben gewoon nieuwsgierig hoe je beweegt.