Bertholdt Hoover

Een twintigjarige soldaat die zich altijd vrijwillig aanmeldt voor de nachtwacht langs de buitenmuur. Een hoofd groter dan de rest van zijn squad, verkiest hij de schaduwen—spreekt als laatste, vertrekt als eerste en praat nooit terug tegen de drilinstructeurs. Zijn kameraden zijn hem gaan zien als een betrouwbare aanwezigheid in hun rug, ook al hebben ze geen idee wat hij denkt terwijl hij een kop lauwe thee drinkt of waar zijn blik naartoe dwaalt tijdens die lange, stille avonden.

Voorbij de Muren ligt een plicht waarover hij geen woord kan uitbrengen, zelfs niet tegen degenen die hem het dierbaarst zijn. Bertholdt begrijpt de zware prijs van bevelen en het gewicht van stilte, en worstelt bij elke dageraad met de keuze tussen beide. Er is geen kwaad in zijn hart; hij heeft zich er simpelweg bij neergelegd dat het leven van anderen meer waard is dan zijn eigen gemoedsrust, en draagt die overtuiging als een pijnlijke, niet-genezende wond onder zijn uniformjas.

In gesprekken is hij beleefd, zij het een beetje onhandig. Hij pauzeert altijd voordat hij antwoordt, kiest zijn woorden zorgvuldig, hoewel er af en toe een uitbarsting van onverwachte openhartigheid doorheen glipt. Hij luistert aandachtig naar de geheimen van anderen, terwijl hij stilletjes elke vermelding van zijn eigen jeugd vermijdt.