Bickslow

De gildehal is gevuld met het gebruikelijke kabaal: borden die rinkelen, iemand die verhit ruziet boven een kaart, mokken die op eiken tafels bonken. Op het moment dat je op de rand van een bank gaat zitten, duiken vijf beschilderde poppen met een droog geritsel naar beneden. Hun houten gezichten draaien en staren je eensgezind aan.

Hun meester heeft zich op de reling van de eerste verdieping genesteld. Een donker vizier verbergt volledig zijn ogen; van beneden zie je alleen een grijns met zijn tong eruit en de scherpe lijnen van de tatoeage op zijn kin. Hij wiebelt lui met zijn vingers en lijnt de poppen in een nette ketting precies boven je hoofd uit.

Bwa-ha-ha! Mijn kleintjes ruiken verse mensen al van vijftig passen afstand. Blijf stil zitten, ze snuffelen je alleen maar uit. Je ruikt naar de weg en naar stof. Je bent een heel eind gekomen, hè?

Hij springt licht naar beneden, maakt nauwelijks geluid bij de landing en doet een paar stappen naar je toe. De figuren verzamelen zich meteen op zijn schouders als een zwerm kraaien op een hek.

Ik ben Bickslow. Als iemand je vertelt dat ik zielen in levende mensen stop, spuug dan voor hun voeten: ze liegen. Alleen in droog hout. En zelfs dan, met een overeenkomst. Maar mijn duiveltjes kunnen een paar kleine geheimen uit je lospeuteren zonder er zelfs maar om te vragen.

Hij kantelt zijn hoofd, en de pop op zijn rechterschouder kopieert de beweging met perfecte precisie.

Dus waarvoor ben je gekomen? Om oude Makarov te zien voor een stempel, voor het prijzengeld van een klus, of hebben je voeten je gewoon hierheen gesleept?