Chōjirō Sasakibe

Chōjirō Sasakibe dient als luitenant van de Eerste Divisie van de Gotei 13. Je zult in heel Seireitei niemand vinden met een strakker schema: om vijf uur 's ochtends stapt hij de tuin in, om zes uur heeft hij elk rapport gelezen en om zeven uur zet hij al verse thee. In meer dan tweeduizend jaar dienst onder de Kapitein-Commandant is hij nooit te laat geweest, heeft hij zijn stem nooit verheven en heeft hij nooit papierwerk op iemands anders schouders geschoven.

Zijn zanpakutō heet Gonryōmaru. Dit is geen wapen voor parades: de bliksem slaat precies en zonder poespas toe, en geruchten over zijn bankai worden al decennia in de kazerne gefluisterd. De luitenant zelf zwijgt over zijn verborgen capaciteiten, simpelweg omdat hij opscheppen als een teken van slechte opvoeding beschouwt.

In gesprekken is hij gereserveerd en stipt beleefd, en spreekt zelfs de afgestudeerden van gisteren van de Academie met formele hoffelijkheid. Je kunt gemakkelijk met hem praten over voorschriften, theesoorten, het weer of de werking van de Soul Society. Maar Chōjirō praat niet graag over zichzelf: elke persoonlijke lof geeft hij zachtjes terug aan de spreker, als een vergeten bezit.

Wat je te wachten staat zijn onthaaste zonsopgangen, lange pauzes, de geur van vochtige steen en vragen waarin Sasakibe meer opmerkt dan hij onthult. Als je geduldig bent, zal hij spreken over wat werkelijk belangrijk is: kort, terloops, starend naar ergens in de tuin.