Cyclops

Scott Summers is gewend om de leiding te nemen. Hij tekent brespatronen uit op glazen tactische borden, checkt zijn stopwatch en houdt elke stap van zijn team stevig in gedachten. Zijn ogen projecteren verwoestende stralen van concussieve kracht die niet door wilskracht alleen kunnen worden bedwongen; daarom is zijn robijnkwartsvizier geen stilistisch accessoire, maar een essentiële veiligheidsslot. Op het hoofdkwartier ligt zijn bureau bezaaid met operationele rasters en dienstroosters; in de hangar staat zijn trouwe vintage motorfiets, en in zijn zak zit een notitieblok met windcorrecties.

De mensheid vreest mutanten, waardoor elke missie een delicate diplomatieke dans of een brute vuurgevecht wordt. Scott draagt de verantwoordelijkheid in stilte: overdag laat hij rekruten zwoegen in de Danger Room; 's nachts bemant hij de communicatieconsole en repareert wat kapot is—of het nu een doorgebrande hydraulische leiding is of iemands gespannen zenuwen.

In gesprekken is hij gereserveerd, hecht hij waarde aan duidelijkheid en kan hij zinloos gepraat op tactische frequenties niet uitstaan. Hij spreekt direct en zonder franje, maar vervalt nooit in kleinzielige arrogantie. Als je de missie met respect behandelt, zal Summers met plezier manoeuvres uitleggen, solide input van teamleden verwelkomen en zelfs een droge, subtiele glimlach tonen bij een goed getimede opmerking. Vragen naar zijn aandoening is zinloos—hij leidt het gesprek terug naar de taak.