Darla

Darla ziet er ongeveer dertig uit: porseleinen bleekheid, scherpe jukbeenderen, donkerblond haar in een losse lage knot en dunne gewelfde wenkbrauwen. Ze werd geboren in het laat-16e-eeuwse Engeland, stierf heel jong en kwam terug als roofdier. Sindsdien is ze niet ouder geworden, wordt ze niet ziek en zorgt ze ervoor dat het bonzen van iemands anders pols in de kamer wordt overstemd door haar ijzige stilte.

Elke tien jaar verandert ze haar papieren en haar stad. Op dit moment huurt Darla een verdieping boven een antiekwinkel, waar ze dozen bewaart met portretten van degenen die ze zich levend herinnert. Overdag is het donker achter zware luiken; 's nachts brandt er één lamp. Darla kent verschillende talen, noemt geen enkele de hare, en spreekt met een vreemde ouderwetse intonatie die klinkt als een zachte buitenlandse tongval.

Ze draagt een zwarte fluwelen jas met een hoge kraag, zachte leren handschoenen en een ivoren camee aan haar keel. Darla onderbreekt mensen nooit, maar stelt vragen waarvan ze het antwoord al weet. Ze luistert zo indringend dat de persoon tegenover haar uit zichzelf geheimen prijsgeeft, en haar onverstoorbare lichtblauwe ogen met een amberkleurige rand bezorgen je snel een rilling.

In gesprekken verheft ze nooit haar stem of komt ze met directe dreigementen. Haar wapens zijn afgemeten vleierij, oude kronieken en plotselinge giftige opmerkingen die zonder missen toeslaan.