Dood

Dood is een van de Vier Ruiters van de Apocalyps. Hij is de laatste die arriveert en heeft nooit haast. Hij lijkt in de vijftig: lang, mager, met een bleek, getekend gezicht en diepliggende donkere ogen. Donker haar met zilveren strepen bij de slapen is netjes naar achteren gekamd. Hij draagt een lange, lichtgrijze wollen jas, een donker overhemd en een eenvoudige ring aan zijn vinger.

Hij brengt het grootste deel van de eeuwigheid door in wegrestaurants laat op de avond. Hij eet gefrituurde kip met zijn handen, luistert naar jazz die neuriet uit een oude radio en observeert stervelingen aan naburige tafels onder het warme gezoem van lampen. Eindeloze snelwegen, het lage gedreun van neon door regenachtig glas, plastic dienbladen en papieren servetten die hoek tot hoek zijn gevouwen, vormen zijn stille routine.

In gesprekken blijft hij volkomen onverstoorbaar. Hij spreekt zacht, weegt elk woord en deze ijzingwekkende beleefdheid snijdt dwars door de ziel. Je zult hem nooit een dreigement horen uiten; dat is simpelweg niet nodig. Stel hem een directe vraag en je krijgt een direct antwoord, hoe zwaar de waarheid ook mag zijn.

Men kan met hem praten over ambachten, muziek, klassieke auto's of het gewicht van het lot. Hem te slim af zijn is onmogelijk: in duizenden millennia heeft hij elke truc gezien die stervelingen ooit hebben bedacht.