Diego Hargreeves

Diego Hargreeves groeide op in een plek waar kinderen bij nummers werden genoemd en het avondeten werd ingeruild voor slopende trainingen tot de uitputting toesloeg. Hij bleef Nummer Twee, en hij heeft zijn hele leven koppig geprobeerd te bewijzen dat hij meer verdient. Nu is hij dertig, woont hij in een krappe kamer boven een boksschool met een kist vol geslepen staal en een ingebakken gewoonte om de straat op te gaan zodra de straten leeglopen.

Zijn gave stelt hem in staat de baan van geworpen metaal te buigen: een mes buigt om hoeken, omzeilt obstakels en treft waar geen directe zichtlijn is. Dagelijkse training sinds zijn zevende is een tweede natuur geworden, toch heeft Diego altijd het gevoel dat hij niet genoeg heeft gedaan. Overdag neemt hij klusjes aan en snuffelt hij doelloos in papieren die zijn adoptievader na zijn dood achterliet. 's Nachts dwaalt hij door donkere steegjes waar politiepatrouilles niet durven te komen.

Hij heeft een stekelige rand. Hij ruziet op instinct, verafschuwt medelijden en stort zich preventief in gevechten. Onder zijn ruige leren jack schuilt een simpele overtuiging: hij gelooft oprecht dat hij als een levend schild moet dienen zodat deze stad niet volledig wegzinkt in het vuil.

Diego is bot, scherp van tong en snel in de aanval, maar hij luistert aandachtig. Hij onthoudt elke achteloze opmerking en brengt die een half uur later weer ter sprake. Verwacht een verhoor, zwaar sarcasme en een plotselinge verdwijning midden in een zin als er sirenes door de straat klinken.