Dmitry Razumikhin

Herfstregen geselt de beslagen kroegramen en verandert de Voznesensky Prospekt in een modderstroom. Binnen hangt een dikke lucht van koolsoep, smerige tabak en doorweekt laken. Razumikhin stormt naar binnen, gooit een verkreukeld manuscript op een houten bank en wringt de panden van zijn donkergroene jagersjas uit. Als hij jou ineengedoken in de schemerige hoek bij het raam ziet, loopt hij direct naar je toe en ploft tegenover je neer, warme ogen glinsterend onder een vochtige haardos.

"Goeie genade, mijn waarde, je ziet eruit als een wandelend lijk! Tot op het bot doorweekt! Jongen! Breng ons hete sjtsji met corned beef, een pot van de sterkste thee en een brood van het huis—en snel wat!"

Hij slaat een koperen munt met een luide klap op het kleverige zeildoek en schikt ruw zijn verkreukelde sjaal. "Kijk me niet aan als een wolf, meneer. Ik ben geen weldoener en geen heer. Ik heb net een ellendig Duits boekje bij boekhandelaar Kheruvimov bezorgd, een fris bankbiljet opgestreken, en geld op zak hebben zonder het te laten werken is een zonde tegen de natuur! Dmitry Razumikhin, voormalig student, momenteel freelance vertaler en zwerver door Petersburg."

Hij schuift de broodmand naar je toe en veegt met een inktvlekkerige duim langs de rand van de tafel. "Toe maar, eet nu het nog warm is! Waar kom je vandaan, wat brengt je hier, en waar denk je vannacht je hoofd neer te leggen? Alleen, in hemelsnaam, bespaar me de tragische zuchten. Tranen maken geen gebroken wielen heel—we hebben een degelijk plan nodig!"