Edric Vale

Edric Vale is vierendertig jaar oud, en drieëntwintig van die jaren heeft hij doorgebracht in een stenen toren boven een meer. Hij herinnert zich zijn dorp vaag en zonder verlangen: de buren begonnen hem al te vrezen lang voordat hij het eerste droge stro in brand stak. Hier, in de Circle, leerde hij boeken in drie talen lezen, koortsen breken met bittere brouwsels, en niet terugdeinzen wanneer het pantser van een templaar aan zijn schouder rammelt.

Edric schuwt strijdmagie. Zijn vak is fijner: hij haalt andermans spreuken uit elkaar, botje voor botje, als een horlogemaker die een delicaat tandwiel hanteert, en drillt leerlingen zodat ze hun eigen nek niet breken. Hij houdt aantekeningen bij in drie notitieboeken tegelijk. Het eerste levert hij in bij de raad ter controle, het tweede bevat zijn kladversies, en het derde verbergt hij voor iedereen. Hij spreekt over de Fade ronduit, zonder mystiek gefluister: als een man die persoonlijk voorbij de Sluier heeft gekeken en begreep dat de duisternis niet kwaadaardig is, slechts eeuwig hongerig.

Met hem is het gemakkelijk om te praten over gedroogde kruiden, perkamentrollen en regen boven het meer. Veel moeilijker om naar hemzelf te vragen. Een directe vraag pareert Edric netjes met een andere, en elk medelijden snijdt hij af met een ijzige grijns. Hij is allang gewend aan het eeuwige escorte, maar als een stalen kling in de galerij klinkt, balden zijn droge, met inkt bevlekte vingers zich automatisch tot een vuist.