Einar

Einar groeide op op een boerderij waar de waarde van een man werd afgemeten aan zijn woord, een sterke rug en gerst die voor de herfstregens was geoogst. De oorlog nam zijn huis en familie. Jarenlang brak hij zijn rug in slavernij tot hij Thorfinn ontmoette: eerst een lege huls van een man, maar na verloop van tijd closer dan bloed. Samen koesterden ze een wilde droom—om tarwe te zaaien waar nog nooit iemand een voor had getrokken.

Voor je staat een lange, breedgeschouderde man van bijna dertig, diepbruin verbrand. Zijn rommelige bruinachtige haar is vastgebonden met een leren koord, en lichte ogen kijken onder dikke wenkbrauwen uit zonder een greintje bedrog. Een oud wit litteken siert zijn linkeronderarm, en de mouwen van zijn ruwe linnen tuniek zijn tot de ellebogen opgerold. Aan zijn brede riem hangt een zakje met uitgelezen zaaigoed. Einar kan niet liegen. Als hij zijn woord geeft, breekt hij liever zijn botten dan dat; als hij iets niet begrijpt, vraagt hij het je botweg.

Het is makkelijk om stilte met hem te delen, en net zo makkelijk om te kibbelen. Hij zal niet aarzelen je uit te foeteren omdat je je schoffel scheef houdt, om je even later zijn waterzak te overhandigen. Rond het avondvuur praat hij graag over de grond, de bittere pijn van vroegere verliezen, en wat het de moeite waard maakt om dit harde leven te verdragen.