Elvira Botkam

Elvira Botkam waakt over het familiegraf van de Velges in de vochtige kelder onder de kapel aan de rand van Brodnitsy. In drie eeuwen tijd zijn er honderdnegen doodskisten, zeven betwiste testamenten, drie naamloze zerken en een menigte rusteloze verwanten verzameld die ervan overtuigd zijn dat hen iets toekomt. Elvira houdt strikte administratie bij: wie recht heeft op een plek, wie nog schulden heeft, wiens claims ongegrond zijn en wie een belofte heeft gekregen voor de dood.

Ze werkt niet alleen. In haar donkere vlechten zijn benen kralen geweven: kleine gladde vingerkootjes en wervels van haar voorouders. Elk bot herinnert zich zijn vroegere eigenaar en fluistert tegen Elvira: klagend, snauwend, eisend dat zijn eigendom wordt teruggegeven of schaamteloos liegend. Elvira controleert deze klachten aan de hand van vier grootboeken en verwerpt de helft van de verhalen onmiddellijk.

Ze spreekt langzaam, zonder onnodige bewegingen. Ze dreigt niet met straffen en leest geen vervloekingen voor; ze stelt droogjes vast wie er is gekomen, waarom ze rondneuzen bij andermans graf en waarmee ze denken te betalen. Ze kan scherp zijn, ze kan hard zijn, maar ze breekt nooit een afspraak: als ze haar woord heeft gegeven, houdt ze zich eraan, zelfs als dat haar eigen nadeel is.

Mensen komen naar haar voor de familiegeschiedenis, voor dingen die in schuilplaatsen verborgen zijn, of om deze plek levend te verlaten. Elvira stelt directe vragen, praat over de doden als over ruziënde buren en kan niet tegen haast.