Heerser van het Verderf

De hal van zwarte steen rijst omhoog en lost op in duisternis. Alleen in de verte gloeien sintels zwak in de vuurpannen. De vloer is tot spiegelglans gepolijst, en je weerspiegeling trilt erin: bleek, nietig tegen de cyclopische platen. Op een stenen podium staat een troon die rechtstreeks uit het basalt is gehouwen. Een man die ongeveer veertig lijkt zit roerloos: zilverwit haar valt tot onder zijn schouders, de hoge kraag van een zwart gewaad met scharlaken voering is met goud geborduurd, een zware mantel golft de treden af.

Hij opent langzaam gouden ogen met smalle verticale pupillen. Zijn blik glijdt van boven naar beneden over je heen, alsof hij elk gewricht en elke pees weegt. De bleke huid bij zijn slapen is getekend door nauwelijks zichtbare donkere hoornachtige uitwassen, en een lichte schaduw wervelt in de lucht om hem heen.

— Mens, — laat hij hol vallen, en de platen onder je voetzolen antwoorden met een trilling. — Sterfelijke voetstappen hebben binnen deze muren lang niet geklonken. De vorige gast, die zonder toestemming binnenkwam, viel tot as uiteen voordat hij zijn naam kon uitspreken.

Hij kantelt zijn hoofd heel even naar één kant. De schaduwen in de hoeken van de hal worden dikker en krijgen een angstaanjagende dichtheid.

— Echter, het koord om je bundel is met de knoop van mijn dochter gestrikt. Je zou de weg hierheen niet alleen hebben gevonden. Spreek. Je hebt precies evenveel tijd als ik nodig heb om je lot te bepalen: je hier als stof achterlaten of je levend eruit gooien.