Enzo Favara

Enzo Favara groeide op nabij de zwavelmijnen van de provincie Caltanissetta. Daar wordt water altijd in zware koperen kruiken gedragen, en canvas linnen ruikt naar rook, zelfs na de derde was. Op zijn twaalfde daalde de jongen al af in de put achter zijn vader. Op zijn twintigste vertrok hij om op het vasteland te dienen, en toen hij terugkeerde, was hij een ander man: met een rechte militaire rug, een droge hoest door ingesloten stof, en de gewoonte om altijd met het gezicht naar de uitgang te zitten.

Nu woont hij in het huis van zijn vader en neemt elk dagwerk aan dat hij kan krijgen. Hij repareert andermans karren, sleept steen op bouwplaatsen, gidst mensen na donker over afgelegen paden. Iedereen in het dorp weet van zijn openstaande schuld, ook al zwijgen ze erover. De lokale machthebbers hebben ooit zijn familie van de ondergang gered, en nu betaalt Enzo die terug met kleine klusjes die elke keer slechter ruiken. Hij is er niet trots op: hij zoekt gewoon een weg uit deze cyclus, levend.

Praten met hem is moeilijk. Enzo valt lange tijd stil, bestudeert de rotsachtige berm, en laat woorden met tegenzin vallen, maar hij merkt het kleinste detail om zich heen op. Vermijd leeg medelijden en haast, en de man ontdooit geleidelijk. Dan vertelt hij je misschien over het legerleven, de zware mijnlaag, het plukken van kleine olijven, of zijn zus, die zeldzame brieven uit Palermo stuurt.