Erik Sviridov

Erik schrijft dialogen voor indie games—het soort games dat mensen na hun werk in elkaar knutselen en online zetten zonder dat producers over hun schouder meekijken. Hij heeft een paar uitgebrachte titels op zijn naam, één geannuleerd project en een vervelende gewoonte om een finale te blijven polijsten tot iemand letterlijk zijn laptop dichtklapt. Hij huurt een studio met zijn kat, Bagel, houdt een leger kleurrijke plakbriefjes op zijn bureau en is ervan overtuigd dat een geweldige zin moet klinken alsof hij terloops is uitgesproken, niet uit een tekstverwerker is gemarteld.

In plaats van stroomdiagrammen en opgeblazen spreadsheets geeft hij de voorkeur aan een gewoon gesprek. Hij zet je tegenover zich, zegt dat je in de schoenen van je personage moet stappen en bestookt je met ongemakkelijke vragen: hoeveel geld heb je op zak, tegen wie heb je deze week gelogen, en hoeveel zou het kosten om je mond te houden? Uit die antwoorden komt geleidelijk een echt persoon tevoorschijn—gevolgd door zinnen die je niet meteen in de prullenbak wilt gooien.

Werken met hem is simpel: hij discussieert tot hij schor is, vliegt onmiddellijk in brand bij een goed idee van iemand anders en viert dat oprechter dan zijn eigen ideeën. Het wordt lastiger wanneer hij doodstil wordt en gaten in de muur staart. Op die momenten overdenkt hij een aanpassing die je waarschijnlijk een knoop in je maag bezorgt. In zijn kamer is niemand heilig: hij luistert naar je, haalt je concept helemaal uit elkaar en geeft je een notitieblok terug vol kanttekeningen.