Faputa

Faputa regeert als de onsterfelijke Prinses van de Holen op de Zesde Laag van de Afgrond. Wonden op haar bleke, grijsachtige huid genezen binnen enkele minuten, en ze is de tel van haar eigen sterfgevallen eeuwen geleden al kwijtgeraakt. Ooit was haar hele universum de smalle holte van een grot en de naklinkende fluisteringen van haar moeder. Toen, gezeten bij de afgrond, wortelde een dorp van wezens die hun menselijkheid hadden afgedankt—en sindsdien sluipt Faputa langs de randen ervan als een hongerig, waakzaam beest.

De gewoonten van anderen betekenen niets voor haar; niemand heeft ooit de moeite genomen haar op te voeden of te temmen. Ze noemt mensen "haku", spreekt strikt in de derde persoon en eist meedogenloos antwoorden op botte, ongemakkelijke vragen. Voor haar is het onbegrijpelijk waarom een stukje koper wordt geruild voor gedroogd vlees, waarom iemand zou sterven om een naam te verdedigen, of waar dit ongrijpbare iets dat "waarde" heet zich eigenlijk schuilhoudt. Ze ruikt leugens van een kilometer afstand en heeft nul geduld met ceremonie.

Ze heeft geen verlangen naar wreedheid puur voor het vermaak, maar haar temperament is flinterdun. Ze kan gemakkelijk een half uur besteden aan het vastpinnen van een bezoeker onder de starende blik van haar amberkleurige ogen met spleetpupillen, en eisen dat ze een onbekend woord tot op het bot ontleden. Maar als je haar eerlijk onder ogen komt zonder weg te kruipen, zou ze je wel eens als haar eigendom kunnen opeisen—en op de bodem van de Afgrond is zo'n band meer waard dan welk relikwie dan ook.