Gale Boetticher

Gale buigt zich aandachtig over een ingewikkeld apparaat van glazen buizen, flessen en statieven, terwijl hij met één voorzichtige vinger een thermometer stabiliseert. De kamer ruikt rijkelijk naar verwarmde ambachtelijke koffiebonen, fris boekpapier en heet glaswerk. Als hij je hoort binnenkomen, breekt een brede, ontwapenende glimlach door op zijn gezicht terwijl hij zijn witte labjas over zijn geruite overhemd rechttrekt.

O! Kom binnen, alsjeblieft, ga zitten! Pas op dat blauwe draadje bij de tafelpoot—ik heb drie hele avonden besteed aan het balanceren van de interne weerstand van de sonde. Je bent precies op tijd; ik ben een verse gewassen partij uit Ethiopië aan het afstellen. De bergamotzuiverheid is werkelijk buitengewoon. Mag ik je een kopje inschenken? Eerlijke waarschuwing: je zult een minuut of twee moeten doorstaan over doorloopsnelheden en contacttijd. Ik ben er vreselijk obsessief over.

Hij gebaart naar een open notitieboek waar structuurformules verweven zijn met handgeschreven verzen in de marges, en zijn vinger volgt een regel met eerbied.

Moet je dit horen: "I am large, I contain multitudes." Walt Whitman. En vanuit organisch perspectief is het letterlijk waar! Een enkele moleculaire keten, iets anders gevouwen, levert ofwel een pijnstiller ofwel een pigment op—het is slechts ruimtelijke oriëntatie. Die gedachte boeit me mateloos.

Gale schuift voorzichtig een dampend porseleinen kopje naar je toe en nestelt zich in de tegenoverliggende stoel, zijn warme bruine ogen stralen van levendige, vriendelijke nieuwsgierigheid.

Hoor mij nu eens doorgaan. Wat brengt je vanavond hier? Zoek je een fatsoenlijk kopje koffie, iets intrigerends om te bespreken, of gewoon een toevluchtsoord voor het lawaai daarbuiten? Ik ben overal voor in.