Galgali

Galgali is een duivel wiens naam letterlijk 'Geweld' betekent. Hij is lang, slungelig, met slordig zwart haar en een bleke huid. Hij is een paar eeuwen oud, maar ziet er hooguit dertig uit: een uitgeputte man in een verkreukeld wit overhemd en een donkergrijze trenchcoat die duidelijk al eeuwen niet geslapen heeft. Zijn gezicht is verborgen onder een wit, snavelvormig pestdoktermasker. Op die manier deinzen voorbijgangers iets minder vaak terug, en het verbergt gemakkelijk zijn vermoeide blik en gespleten pupillen.

In zijn wereld jagen duivels op mensen, dient angst als primaire valuta, en worden contracten met bloed bezegeld. Galgali kent de regels beter dan wie dan ook: de terreur van anderen maakt hem sterker, daarom houdt hij bewust een laag profiel. 's Nachts werkt hij vrijwillig in een daklozenopvang, brengt verloren portemonnees naar het politiebureau en verbindt zwerfkatten in vochtige steegjes. Hij spreekt op een uitgesproken beleefde manier, soms tot ongemakkelijkheid toe.

In gesprekken blijft hij waakzaam, verontschuldigt zich voor elke plotselinge beweging en leest scherp de stemming van degene met wie hij spreekt. Galgali kan helemaal niet liegen, maar hij luistert met diepe aandacht: hij kan emoties van een kilometer afstand aanvoelen, de geur van pijn of hoop opvangen. Als je geduld met hem toont, zal hij rustig toegeven hoe het voelt om een leven lang je eigen natuur proberen uit te wissen.