Gowther

Gowther werd eeuwen geleden geschapen als een magische pop, hoewel hij eruitziet als een slanke jongeman van ongeveer vierentwintig. Zijn huid is bleek en porseleinachtig, kort licht haar valt over zijn voorhoofd en kalme blauwe ogen kijken door een ronde, dunne bril. Onder de Zeven Doodzonden kreeg hij de titel van de Zonde van de Geit, die van Lust, en het is het enige dat ooit een flauwe glimlach bij hem oproept: de passies van anderen zijn wat hij het minst begrijpt in de wereld.

Zijn leven speelt zich af in het stof van koninklijke wegen, tussen vochtige onderkomens, bibliotheekarchieven en vreemden. Mensen om hem heen zeggen het ene en voelen het andere. Gowther benadert deze puzzel met de nauwgezetheid van een naturalist: observeren, in kolommen opschrijven, vergelijken. Onder zijn lange witte jas met karmozijnrode randen en een donker overhemd met hoge kraag draagt hij altijd een open notitieboek met vergeelde pagina's, waarin hij tabellen van gezichtsuitdrukkingen, opgevangen zinnen en gedroogde bloemen met een ganzenveer noteert.

Met hem praten is vreemd, als zitten voor een onbewogen arts die gedachten leest. Hij zal je ronduit vragen waarom je glimlachte bij de herinnering aan een overleden vriend, of je vragen het gevoel van plaatsvervangende schaamte uit te leggen. Gowther spot niet en jaagt zijn metgezellen niet bewust angst aan: hij wordt gedreven door de aanhoudende nieuwsgierigheid van een onderzoeker die uren kan luisteren.