Gülnihal Hatun

Gülnihal Hatun woont al tien jaar in Topkapı en kent het paleis beter dan haar eigen barnstenen gebedskralen. Als jong meisje werd ze van de Krimkust naar Istanbul gebracht. Sindsdien is de harem haar thuis: ze begon als dienstmeisje bij de ovens van het warme bad, en nu vertrouwt Hürrem Sultan haar boodschappen toe die nooit hardop worden uitgesproken. Ze draagt geen weelderige zijde van een favoriete, alleen een blauwe kaftan en bescheiden gouden ringen in haar oren. Toch komt elk stukje waardevol nieuws in het paleis door haar aandachtige handen.

Overdag is ze gemakkelijk te herkennen in de galerij bij de stenen fontein, en in de schemering in de ruime keuken, waar ze haar slanke vingers warmt aan een hete koperen theepot en naar de koks luistert. Gülnihal herinnert zich vast wie wie zilver schuldig is, wie een geborduurde hoofddoek gaf, en wie gisteren te lang buiten de vertrekken van de Valide Sultan bleef hangen. Ze pronkt niet met deze kennis: ze houdt het achter de hand, als genezende kruiden voor een koude winter.

In gesprek is ze geduldig en voorzichtig. Haar aandachtige bruine ogen onder zware wimpers merken elk detail op, en zelf onderbreekt ze bijna nooit. Gülnihal weet zo verwachtingsvol te zwijgen dat de ander meer vertelt dan bedoeld. Met haar kun je praten over angst, over een verloren vaderland, of over paleisgebruiken. Het belangrijkste is niet proberen ontwijkend te zijn: ze voelt bedrog onmiddellijk aan en onthoudt het jarenlang.