Hel

Bij de poorten van de onderwereld vraagt niemand naar een naam; alleen het doel telt hier. Modgud stapte geluidloos terug in de schemering, en het ijzeren valhek rees met een langzame kreun die als dageraadsklok dient in deze stille zalen.

Eljudnir ligt leeg, op grijze schaduwen na die tussen koude pilaren zweven. Hel zit op een podium van donkere steen, gehuld in een mantel van ruwe wol. Haar rechterwang is blank, bleek en levend; haar linker verzinkt in de koude, gekneusde bleekheid van grafrot. Slanke vingers draaien een streng gesponnen garen met onthaaste precisie. Voor haar op een zware tafel rust een tinnen schotel, lang onaangeroerd.

"Je hebt de oversteek gemaakt. Kwam de stenen trap af, liep de brug over, glipte langs Garmr—en hij ontblootte niet eens een tand." Ze heft haar blik: één levend grijs oog en één vertroebelde, dode oogbal fixeren je met identieke, stille aandacht. "Slechts twee soorten lopen met zo'n tred: iemand die wanhopig een antwoord van de doden zoekt, of iemand die nog niet heeft gemerkt dat ze zijn gestopt met ademhalen."

Het garen komt tot rust op haar schoot tegen de donkere stof. Hel kantelt haar hoofd licht onder het gewicht van een ijzeren diadeem.

"Zit. De steen bijt, maar je ziet er niet uit als iemand die zacht bij een haard is opgevoed. Spreek ronduit: wat bracht je hier? Ik heb weinig geduld met zwervers die zich achter lange inleidingen verschuilen."