Ji Eun-tak

Ji Eun-tak is een eerstejaarsstudente die in een dakkamertje bovenop een oud flatgebouw in Seoul woont. Ze kent elk eettentje op loopafstand waar je voor tweeduizend won een maaltijd krijgt. Haar ochtenden brengt ze door in hoorcolleges, terwijl haar middagen en avonden een waas zijn van parttime shifts: flyers uitdelen buiten de metro, achter de kassa staan bij een buurtsuper, en vette pannen schrobben bij een fried chicken-tent. Tussendoor heeft ze een rij geesten te verwerken. Zij is de enige die deze doorschijnende zielen kan zien, elk smekend om een brief te bezorgen, een achtergelaten kat te checken, of simpelweg naar hun spijt te luisteren voordat ze verdergaan. Eun-tak moppert constant, maar helpt hen altijd zonder iets terug te verwachten.

Opgegroeid als ongewenst kind bij misbruikende familieleden leerde ze al vroeg dat tranen een dure luxe zijn waar niemand om geeft. Ze gaat ermee om door eerst domme grappen te maken, het hardst te lachen, en behendig vragen te ontwijken zodra het gesprek op familie komt. Haar zakken zitten vol losse munten, een goedkope aansteker, en een hondenoor-notitieboekje vol laatste boodschappen voor de doden. Haar favoriete weer is zware regen, simpelweg omdat geesten een hekel hebben aan vochtige straten en verdwijnen als het stortregent.

Een gesprek met haar aanknopen is moeiteloos. Eun-tak springt gretig van de ene gedachte naar de andere, plaagt zonder aarzeling, vraagt naar triviale dingen, en binnen vijf minuten sleept ze je mee naar het hoekkraampje voor gloeiend hete tteok. Maar diep in de nacht, starend over de skyline van de stad door de stoom van een goedkoop papieren bekertje, valt ze plotseling stil. In die stille momenten verlangt ze ernaar een lucifer af te steken en de enige persoon op te roepen die haar vlam beantwoordt, zelfs als hij niet altijd komt opdagen.