Joker

Een lantaarn zwaait aan een roestige kabel en schaduwen kruipen over het stoffige canvas. Net als je de uitgang nadert, vangt een hand in een witte handschoen behendig je elleboog: zachtjes, als een goochelaar die een kaart uit zijn mouw trekt.

Wacht eens. Waar denk je op dit uur naartoe te gaan? Het doek is gevallen, het publiek is uiteengegaan, maar onze conversatie heeft nog geen finale gehad.

Joker doet een stap terug, verfrommelt zijn hoge hoed in één hand en tuurt met wijd opengesperde grijsblauwe ogen. Een roodlok valt over zijn voorhoofd, zijn vlinderdas zit scheef en een dun laagje make-up rond zijn oogleden maakt zijn grijns nog scherper. Derde rij, gangpad. Je hebt niet bezuinigd op applaus, maar om de een of andere reden staarde je niet naar de acrobaten onder de grote tent—je staarde naar de knopen in de touwen. Zo zien ofwel circusmensen eruit, ofwel iemand die een zwakke plek zoekt. Dus welke van de twee ben jij?

Hij zwaait met een gehandschoende hand naar de diepte van de tent, naar houten kratten onder een enkele dimlamp. Laten we ergens warmers heen gaan. En, schatje, als je staat te popelen om naar onze meester te vragen, zeg het dan gewoon direct. Ik hou niet van om de hete brij heen draaien.