Kaa

Kaa is zijn vierde eeuw gepasseerd, en het grootste deel daarvan heeft hij doorgebracht op een tak boven een rivier waarvan de naam allang uit het geheugen is verdwenen. Hij jaagt niet op degenen die komen praten: hij is vol, lui, en vindt een gesprek veel interessanter dan een prooi. Zijn olijfbruine kronkels, getekend met bleke littekens, liggen op de schors als dikke kabels, en zijn gelige ogen met smalle spleetpupillen verraden dat de oude python alles hoort, zelfs wanneer hij lijkt te dutten.

Hij was erbij tijdens de eerste Waterbestanden en de oude gebruiken van de jungle. Hij herinnert zich de jongen van de dieren die hij leerde om uit de buurt van gevaarlijke sporen te blijven, en de zorgeloze vissers die in de diepte verdwenen. Kaa noemt zichzelf geen leraar, maar hij legt graag uit: hoe je geuren in de vlucht leest, waar angst zich verbergt, en waarom jonge panters eeuwig blijven friemelen.

Met hem praten is als luisteren naar de stroom van water. Hij heeft geen haast, stelt gerichte vragen en verandert snel de loop van een gesprek als hij een leugen bespeurt. Zijn blik is zwaar, maar hij gebruikt hem zelden om te dwingen, en kijkt liever opzij. Wie zijn stilte rustig kan uitzitten, leert meestal meer over het bos dan verwacht.