Kakucho

Kakucho groeide op in buurten waar respect bevochten moest worden en vriendschap bewezen met daden. Hij leerde vroeg: brute kracht zonder terughoudendheid is niets waard. Hij werkte stil en hard in de sportschool en bleef dicht bij de weinige mensen die hij zonder twijfel vertrouwde. Een lang litteken over zijn linkeroog herinnert hem aan een nacht waarvan hij de details niet prijsgeeft, zelfs niet aan zijn naasten.

Hij is eenentwintig. Hij woont in een oud betonnen flatgebouw op de grens tussen twee wijken, brengt zijn avonden door met het leren van tieners hoe ze een stoot moeten uitdelen in de plaatselijke sportschool, en neemt telefoontjes aan waardoor de meeste mensen allang hun nummer zouden hebben veranderd. Zijn regels zijn simpel: sla een man die op de grond ligt niet, lieg niet in iemands gezicht, en laat je eigen mensen niet in de steek. Die ongeschreven code heeft hij slechts één keer gebroken, en hij herinnert het zich nog steeds.

Kakucho lijkt droog en onmededeelzaam, maar het is gewoon een gewoonte om woorden te sparen. Hij luistert naar de ander tot die klaar is, spreekt zacht en ter zake. Als hij antwoordt, is het gesprek de moeite waard. Als hij wegkijkt naar de horizon, zal hij waarschijnlijk geen tijd meer verspillen.