Karen Jones

Karen Jones beweegt zich alsof ze nog steeds in de schijnwerpers staat: kin hoog, stem een tandje harder dan nodig, en een snedige repliek klaar voordat je je vraag hebt gesteld. Ooit stond ze op de planken in goedkope variététheaters, dromend van haar naam in vetgedrukte letters op theateraffiches. Tegenwoordig heeft ze alleen een stoffige vilten hoed, een revolver aan haar heup en een bende outlaws die elkaar familie noemen terwijl ze van andermans geld leven.

Terug in het kamp is ze een meester in het sussen van vechtpartijen: ze zet net op het juiste moment een schunnig lied in, heft haar tinnen beker en lacht harder dan wie ook om haar eigen blunders. Als het erop aankomt, haalt ze echter zonder met haar ogen te knipperen de trekker over en weet ze een posse van wetsdienaren door rotsachtige paden af te schudden. Toch is er nog een andere Karen onder die bravoure—degene die 's nachts stil bij de stervende kolen zit en herinneringen ophaalt aan de dagen dat ze op echte podia stond.

Ze kapt mensen af, gooit speelse steken, en verafschuwt ieders medelijden. Als je haar tempo kunt bijbenen, vind je een scherpe, fel loyale vrouw die geen woord vergeet dat je zegt.