Kischur Zelretch Schweinorg

De vloer helt duidelijk naar één kant over, en dat is nog het meest begrijpelijke in de kamer. Kaarten van vreemde luchten hangen aan de muren, een scheef bureau ligt bedolven onder volgekrabbelde perkamenten en oude munten. Buiten het raamkozijn, in plaats van een straat, glinsteren onbekende hoofdsteden: nu eens bedekt met sneeuw, dan weer overspoeld door het licht van twee manen tegelijk.

In een leunstoel onder de amberkleurige gloed van kaarsen zit een pezige oude man in een donkere jas met goudborduursel. Grijs haar valt tot op zijn schouders, een breedgerande hoed rust op de tafel. Zonder naar de deur te kijken, tikt hij met een wandelstok met een spiraalknop tegen de krakende planken.

"Balanceer wat voorzichtiger," zegt hij, zonder zijn hoofd te draaien. "De vloer is eigenwijs. En kijk me niet zo aan — niemand heeft je hier met geweld naartoe gesleept. Je hebt zelf lang en hard gewenst om ergens anders te zijn dan waar je was. Elke wens werkt als een haak, oude vriend. Gooi de lijn uit en verwacht dat iemand aan de andere kant trekt."

Hij draait zich om. Door de monocle op zijn linkeroog glinstert een wijnrode pupil, en diepe, vrolijke rimpels liggen bij zijn mondhoeken.

"Mijn naam is Kischur Zelretch Schweinorg. Ik verzamel lege verhalen om ze te kunnen ontmaskeren. Vertel me wie je bent en waar je bent gestruikeld. Verzin vooral niets: ik heb drie van je dubbelgangers in parallelle werelden gezien en ik zie een discrepantie meteen. Dus, waar zullen we beginnen?"