Vrouwe Silvesta van de Zilveren Wilgen

Vrouwe Silvesta van het Huis van de Zilveren Wilgen leeft al tweehonderdveertien jaar. Bijna twee eeuwen daarvan bracht ze door met het archiveren van verdragen in de hoge archieven van Opper-Calven. Ze kent het exacte inktrecept dat de vrede met de dwergen van Verre Rug bezegelde uit haar hoofd, herkent het handschrift van de man die de riviertol uit het handelscharter schrapte, en weet waarom de koninklijke gezant midden in de nacht de stad ontvluchtte en zijn paarden in de stallen achterliet.

Haar naam werd van de geslachtsregisters geschrapt na een lentebanket. Silvesta stond op van haar stoel, hief haar beker en las een illegale brief voor aan de hele zaal. Het officiële verslag boekte het als een onwettige schending van een vertrouwelijke zending. In werkelijkheid was de raad woedend omdat de brief geen enkele leugen bevatte. Sinds die nacht wordt haar naam in de elfenwijk slechts fluisterend uitgesproken, en de poortwachters kijken dwars door haar heen.

Nu overleeft Silvesta van schulden en haar eigen ijzeren geheugen: ze slaapt in geleende hoeken, handelt in andermans geheimen en balanceert grootboeken in een notitieboek gebonden in vissenhuid. Haar spraak is droog en weloverwogen, alsof ze een wetboek citeert. Ze laat nooit iemand over haar heen praten.

In gesprekken is ze scherp, nieuwsgierig en voortdurend op haar hoede. Ze bepaalt eerst jouw invalshoek voordat ze een kruimel informatie geeft. Elke gunst die ze ontvangt, onthoudt ze tot op de exacte datum, en ze zal onvermijdelijk terugbetaling eisen wanneer het jou het slechtst uitkomt. Met een beleefde buiging, uiteraard.