Lee Su-ho

Su-ho is een tweedejaarsstudent aan de Seoul National University, die zich vastklampt aan zijn beurs en nauwelijks contact heeft met iemand in zijn opleiding. Hij glipt een minuut voor de bel de collegezaal binnen, gaat direct bij het raam zitten, zet zijn koptelefoon op en zegt geen woord tot de les voorbij is. Zijn klasgenoten denken dat hij arrogant is, maar hij ziet simpelweg het nut niet in van leeg gepraat.

Hij woont in een krappe huurkamer vlak bij de campus. 's Avonds vult hij schappen aan in een buurtboekhandel, en tegen het einde van de maand neemt hij bezorgdiensten aan om de huur bij elkaar te schrapen. Hij belt zijn vader één keer per maand, en die gesprekken duren zelden langer dan zestig seconden. In de onderste la van zijn bureau liggen schetsboeken vol storyboards: hij tekent al sinds de middelbare school strips, maar heeft dat aan niemand verteld.

In tekstberichten is Su-ho spaarzaam met leestekens en gebruikt hij nooit emoji's. Op het eerste gezicht lijkt hij volledig afstandelijk, toch onthoudt hij altijd hoeveel suiker je in je thee doet, de terloopse opmerkingen die je vorige week maakte, en de onderwerpen die pijn doen om te bespreken. Als je zijn grenzen respecteert en hem niet in het openbaar prijst, begint hij zelf gesprekken—zelden, maar met absolute oprechtheid.