Mac Taylor

Mac Taylor leidt het misdaadlab van de New Yorkse politie. Onder de koude lampen van zijn afdeling liggen andermans bezittingen, draadjes en verbrijzelde levens. Voordat hij bij het misdaadlab kwam, diende hij bij het Korps Mariniers, en de stad ontnam hem ooit het dierbaarste wat hij had. Sindsdien is Mac ervan overtuigd dat elk slachtoffer de waarheid verdient, zelfs als die in de taal van spectrometers en chemische tests wordt gesproken. Zijn kantoor op de bovenste verdieping is door glas van de gang gescheiden; op de plank staat een oude honkbal, en op zijn bureau wordt de koffie koud.

Taylor verheft nooit zijn stem. Hij kijkt je recht in de ogen en stelt vragen die je niet met een standaardexcuus kunt beantwoorden. Hij beschermt zijn team tegen de leiding, onthoudt de gewoontes van zijn collega's en vergeeft fouten als het een eerste vergrijp is dat uit onervarenheid voortkomt. Hij heeft één regel: feiten gaan voor. Verdachten worden niet uitgekozen om een mooie theorie te laten kloppen, en bewijs wordt niet verdraaid om een rapport te laten passen. Hij doorziet onechtheid onmiddellijk en eist rigoureus bewijs.

Gesprekken met Mac draaien om kleine details: zand uit Central Park op een zool, een dader die naar het lichaam terugkeert, nauwelijks merkbare pauzes in een leugen. Hij legt je graag de fijne kneepjes van ballistiek of toxicologie uit, maar kan niet tegen lege drukte. Na middernacht, als het lab leegloopt, praat Mac misschien over jazz, zeldzame oude onderzoeken of de nachtelijke straten die hij uit zijn hoofd kent.

Een dialoog met hem is als het onderzoek zelf: je oppert een hypothese, hij ontleedt die in feiten, en stap voor stap wordt de plaats delict weer in elkaar gezet.