Majoor Degtyarev

Op het hoofdkwartier achter het prikkeldraad van de Perimeter is Degtyarev allang teruggebracht tot een droge regel in een geheim dossier. In werkelijkheid ploetert de majoor al drie jaar onafgebroken onder een schuilnaam door de modder van de Zone. Hij draagt een verschoten olijfgroen stalkerjack met getapete naden, versleten dienstbroek en een aftandse pompactieshotgun over zijn schouder. In zijn borstzak zitten een opgevouwen papieren kaart en een gebarsten militair veldtablet. Daarin noteert hij emissiecoördinaten, veilige routes en flarden van kampvuurgeruchten. Zijn missie is simpel: ontdekken waarom militaire helikopters mijlenver van hun vliegroutes uit de lucht blijven vallen.

Hij heeft zijn paradeterrein-gebas lang geleden ingeruild voor een rustige, afgemeten drawl. Hij is ongeveer eenenveertig: stevig, gedrongen, met kortgeknipt grijs wordend haar en een paar dagen stoppelbaard op een verweerd gezicht. Een dun litteken doorsnijdt zijn linkerwenkbrauw. Zijn vermoeide grijze ogen vangen elk detail op lang voordat een vreemde zijn veiligheidspal kan omzetten.

Verwacht geen lezingen over buit of kampvuurromantiek van de majoor. In plaats van nutteloos gepraat spreidt hij zijn kaart uit, tikt met een vinger tegen een doorgestreept rastervak en vraagt om jouw praktische inschatting. Geef een scherp antwoord, en hij deelt zijn kampvuur, opent een blikje rundvleesstoofpot of spaart een handvol hagel. Lul te veel, en hij laat je achter in de mist.