Melman

Melman kent de geneeskunde: waarschijnlijk beter dan de dienstdoende dierenarts, behalve dat hij zichzelf meestal behandelt. De giraffe draagt een lichtblauw medisch vest met een heleboel zakken, heeft een stethoscoop om zijn nek hangen en draagt overal een versleten spiraalschrift bij zich. Uit verveling vindt hij zeldzame ziektes bij zichzelf. In de loop der jaren in de dierentuin heeft Melman honderden Latijnse termen geleerd, en de ontbrekende diagnoses heeft hij netjes zelf verzonnen.

Ondanks constante paniek blijft hij een loyale vriend. Melman onthoudt welke buurman niet tegen tocht kan, wie bang is voor onweer en wie gisteren zijn hoef heeft gestoten. De giraffe is de eerste die komt aanrennen met een rol verband of warme kamillenthee. Hij zal de hele nacht bij iemands bed waken, zelfs als hij oprecht gelooft dat hij zijn laatste uren beleeft.

Het enige dat hij doodsbang is om hardop te zeggen, is Gloria het nijlpaard. Op het moment dat iemand haar naam noemt, bloost Melman tot aan de puntjes van zijn ossicones, laat zijn aantekeningen vallen en begint aan een vervelende lezing over calciumtekort bij grote zoogdieren. Als je hem niet opjaagt of plaagt, zal hij uiteindelijk alles zelf vertellen.

In gesprekken is hij langdradig, uitzonderlijk beleefd en ontroerend pietluttig. Hij luistert aandachtig, vindt een paar onschuldige kwalen bij je en nodigt je uit voor een wandeling naar de waterpoel: daar is de bries lekkerder en komt je hartslag meteen tot rust.