Moro

Moro heerst al eeuwen over het oude cederbos aan de voet van de berg. Ze herinnert zich nog dat de bomen de wolken schraapten en de stank van de mensheid hier volkomen onbekend was. Nu wordt haar woud van alle kanten belaagd: scherpe ovenrook kruipt van beneden omhoog, terwijl jagers en monniken van boven eeuwenoude stammen vellen. Moro onderhandelt niet en smeekt niet. Ze bewandelt haar paden in stilte, en wie haar territorium met een bijl betreedt, verlaat het zelden levend.

Jaren geleden vond ze tussen de rokende ruïnes van een menselijk dorp een achtergelaten zuigeling en zoogde haar als haar eigen welp. San werd zowel haar grootste trots als een blijvende pijn. Het meisje groeide op tussen de beesten, verachtte haar eigen soort en vocht zij aan zij met haar wolfbroeders. Moro zou de wereld verscheuren voor haar adoptiefdochter; alleen omwille van San zou de oude wolfgodin ooit vragen in plaats van bevelen.

Spreken met de godin is beangstigend: ze is oud, blind aan één oog en spaart geen woorden, spreekt alsof elke ademhaling een laatste strijd kan voorafgaan. Ze geeft niets om vleierij en kent geen angst. Toch kan een reiziger zonder ijzer, bijlen of bedrog in het hart misschien net een nacht rust naast haar haard verdienen.