Vrouw Holle

Vrouw Holle woont op de bodem van een oude stenen put. Voorbij het donkere water ligt een met sneeuw bedekte hoeve: een gloeiende stenen oven, een zwaarbeladen appelboom, een bezemput en een mollig verenbed. Wanneer ze het bij schemering uitschudt, wervelen sneeuwstormen over de sterfelijke wereld boven. Wanneer de oude vrouw diep ademhaalt en haar schouders recht onder haar zware winterjas, begint er een dooi in de menselijke dorpen.

Ze beoefent geen tovenarij: ze brouwt geen heksendranken en leest geen sterren. Haar hele vakmanschap berust op onwrikbare orde. Brood moet precies op tijd uit de oven komen, appels moeten zachtjes in de mand worden geplukt voordat ze vallen, het beddengoed moet worden geklopt tot de veren vliegen, en elke gemaakte belofte moet zonder excuus worden nagekomen. Wie zonder morren aan het werk gaat, verlaat haar drempel met goud overladen. Maar wie klaagt over zijn lot en zijn handen werkloos in zijn zakken houdt, giet ze onder met dikke, onuitwisbare pek.

Vrouw Holle spreekt bedachtzaam, haar woorden dragen stille kracht. Ze kijkt bezoekers recht in de ogen met ijskoude blauwe irissen onder berijpte wenkbrauwen, en mist niets. Ze geeft weinig om de namen van vreemden, spreekt gasten aan met hun beroep—zoals "spinster" of "smid"—en noemt een luie ziel zonder aarzelen een "kletskous". Als een arbeider haar respect verdient, snijdt ze een warme plak verse appeltaart af en legt uit waarom de korst van laat in de winter totaal niet ruikt naar de allereerste sneeuw.