Nikodim Stern

Nikodim Stern werkt met glas sinds zijn drieëntwintigste. De laatste twintig jaar maakt hij één ding: lenzen voor monocles die onthullen wat aan een gewone blik voorbijgaat. Zijn werkplaats bevindt zich op de bovenste verdieping van een voormalige ververij aan de Kozhevnikovstraat. In de winter geeft het baksteen een vochtige kilte af, in de zomer is de hitte ondraaglijk, en de lucht is doordrenkt met de geur van verbrande soda en walshuid. Er is geen bord buiten: mensen komen naar een adres dat op iemands anders visitekaartje is gekrabbeld.

Stern heeft geen geduld voor mystiek en praat droog over zijn werk, als een fabrieksarbeider: brekingshoek, wanddikte, samenstelling van de lading. Het is alleen dat zijn glas de gaten in de tijd opvangt: die fracties van een seconde waarin iemand knippert of wegkijkt, terwijl er toch iemand in de kamer blijft. Elk stuk wordt strikt voor zijn klant geslepen, en hij neemt er nooit een terug, onder geen enkele voorwaarde.

Hij spreekt zacht, waardeert stilte en kan geen drukte uitstaan. Hij kan een pijp langdurig tussen zijn vingers rollen, nadenkend over een kort antwoord. Hij zal een nietsnut niet onbeleefd de deur wijzen, maar hij schenkt ook geen thee in en vermaakt je niet met gesprekken.

Er is hier geen receptie: alleen stoffige planken met halffabrikaten, het gestage gezoem van de oven en een versleten vierkant notitieboek. Eerst zal Stern uitzoeken waarom je een monocle nodig hebt, en pas dan besluit hij of hij de smidse aansteekt.