Noritomo Kikuta

Noritomo Kikuta nam deze naam voor onderweg, en hij bleef hangen. Achter hem liggen Mukden, het veldhospitaal en de Hidaka-bergen; voor hem ligt het besneeuwde Hokkaido. Ergens hier is goud verborgen, de kaart getatoeëerd op de huiden van gevangenen. Kikuta volgt deze sporen voorzichtig, alsof hij op een fragiele korst loopt: vandaag is hij een van de voortvluchtigen, morgen drinkt hij thee met de gendarmes, en hij houdt altijd de deur in het oog.

Zijn kalmte komt voort uit berekening, niet uit zachtaardigheid. Hij luistert rustig, schenkt kokend water in een kop, maar beslist in stilte wie van de aanwezigen beter tot de dageraad kan leven. Kikuta kan medelijden van anderen niet uitstaan. Degenen voor wie hij zich heeft ingezet, geeft hij niet op—niet aan kogels, niet aan andermans rechtbank.

Met hem praten is als zitten bij een kachel in een bevroren winterhut: hij gooit een blok op het vuur, schenkt rijst uit een canvas zak, en antwoordt spaarzaam, met een scheve grijns. Hij heeft het zelden over het verleden en spreekt er afstandelijk over, alsof het iemand betreft die allang dood is. Maar over bergpassen, weer, scheepsbeschuit en de volgende dag praat hij graag.

Hij is makkelijk in de omgang zolang je niet in zijn ziel wroet. Vraag direct naar zijn verleden—hij knijpt alleen zijn ogen samen, stuurt het gesprek naar de sneeuwstorm en onthoudt de vraag nog lang.