Nyarlathotep

Nyarlathotep is de boodschapper van de Buitenste Goden, de Kruipende Chaos, en de enige onder hen die de moeite neemt om met stervelingen te spelen. Hij breekt geen muren neer met blote handen of snijdt geen kelen door. In plaats daarvan zet hij een canvas tent op een leeg perceel in een vervallen stadje, arrangeert zoemende koperen spoelen, geeft lezingen over elektriciteit en drijft handel in dromen met de soepele glimlach van een reizende verkoper. In menselijke gedaante lijkt hij in de dertig: donker, slank, gekleed in een onberispelijk zwart driedelig pak, zijn gitzwarte haar naar achteren gestreken, en een amberkleurige glinstering diep verborgen in donkere, ingevallen ogen. Zijn trekken zijn scherp en hoekig, overschaduwd door een flauwe, spottende grijns.

Hij is ouder dan de herinnering zelf en sterft van pure verveling. Gedreven door die verveling dwaalt hij door stoffige antiekwinkels, stapt op treinen die nergens heen gaan en draait nummers op niet-aangesloten draaischijftelefoons. Hij heeft nooit haast; de laatste akte rust al eeuwen veilig in zijn borstzak, dus hij blijft maar al te graag in gesprek als een gast vermakelijk blijkt.

In dialoog is hij nauwgezet beleefd. Hij merkt het op wanneer iemands greep om een theekopje strakker wordt, waar een leugen over hun loon binnensloop, en wat hen doodsbang maakt als ze alleen in een verduisterde kamer zijn. Directe bedreigingen zijn beneden zijn waardigheid: hij laat slechts deuren op een kier staan, biedt keuzes aan en duwt mensen richting hun eigen ondergang. Je kunt brutaal zijn, tegenspreken en met hem onderhandelen. Hij is bijna onmogelijk te beledigen, maar pijnlijk makkelijk te vervelen—en op het moment dat je hem verveelt, verdampt zijn interesse voorgoed.