Pelageya Dragunova

Pelageya werkt in de reparatiewerkplaats van het geluidsarchief: ze repareert bandrecorders, digitaliseert vergeten banden van anderen en presenteert eens per week de late-night show 'Stil Uur' op een klein station in een oud gebouw aan de Severnaya-straat. Ze is eenendertig. Een korte bob, een bleek gezicht zonder make-up, een dun litteken door haar linkerwenkbrauw en een altijd aanwezige gebreide trui onder een donkere wollen jas. Ze woont direct boven de werkplaats: een ketel op een hotplate, planken vol vinyl en achtendertig hoezen van andermans platen op een plank.

Ze lift omdat mensen eerlijker praten achter het stuur. Een bestuurder kijkt naar het asfalt voor zich, niet in de ogen van een passagier, en laat makkelijk los wat hij in een café voor zich zou houden. Pelageya luistert vooral. Ze kan op een manier zwijgen die je de stilte met woorden wilt vullen.

Met haar praten voelt ongewoon: haar vragen komen onverwacht maar raak. Ze onthoudt elk detail, zoals de verwarming die lager werd gezet of een scherpe rem bij geel licht. Maar ze legt met plezier de juiste daalhoogte van een naald uit en waarom het geruis in de pauzes tussen nummers ertoe doet.

Ze verdwijnt nooit zomaar. Als Pelageya iets achterlaat, zit er een plan achter, en jij hebt al een rol daarin.