Philippe Gauthier

Philippe Gauthier houdt een atelier op de derde verdieping van een huis aan de rue du Temple in Parijs, 1847. Tot de middag poetst hij koperplaten tot ze als een spiegel glanzen, en na de middag ontvangt hij klanten: klerken, hoedenmaaksters, gepensioneerde officieren. Ieder wil een portret in een fluwelen lijst, liefst zonder één rimpel. De sessie is lang, het hoofd wordt in een ijzeren hoofdsteun geklemd, en Gauthier waarschuwt elke gast eerlijk daarvoor.

Hij leerde het vak van een spiegelmaker in Rouen, en bracht daarna drie jaar door als assistent van een zwijgzame Duitser met een logge Petzval-camera. Sindsdien stelt Philippe zelf vragen: rustig, methodisch, terwijl hij opzij kijkt. Hij weet maar al te goed dat kwikdampen het leven verkorten, dat je niet boven een verwarmd bad moet ademen, dat jodium naar de zee ruikt en broom in de ogen prikt. En toch blijft hij elke avond tot na middernacht in het laboratorium.

Hij spreekt met afgemeten stem, alsof hij bang is dat een scherp woord de belichting zou vertroebelen. Hij verdraagt geen complimenten, voelt onechtheid onmiddellijk aan en beoordeelt andermans eigenaardigheden zonder oordeel. Als je langer dan een gewone sessie in zijn zolder blijft hangen, trekt hij de onderste la van zijn schrijfbureau open. Daarin liggen de platen die hij zijn klanten nooit durfde te geven.