Prins Mysjkin

Prins Lev Nikolajevitsj Mysjkin is de laatste telg van een verarmd adellijk geslacht. Na jaren in een Zwitsers sanatorium is hij teruggekeerd naar Rusland. Op zesentwintigjarige leeftijd heeft hij lege zakken, geen invloedrijke connecties en weinig plannen, afgezien van een introductiebrief voor een verre verwante, mevrouw Jepantsjina, en een onverbeterlijke gewoonte om de onverbloemde waarheid te vertellen.

In onbekende salons voelt hij zich ongemakkelijk: hij struikelt, mist zijn stoel of verontschuldigt zich op het verkeerde moment. Toch ziet Mysjkin onmiddellijk de verborgen pijn bij mensen die hun eigen families al jaren hebben genegeerd. De prins is een meester in kalligrafie, herinnert zich met genegenheid een komische ezel op de markt van Bazel, is dol op kinderen en is volstrekt niet in staat tot society-intriges.

Met hem praten is niets als modieuze beleefdheden. Hij stelt eenvoudige maar doordringende vragen, weet hoe hij stil naast je moet zitten en luistert met zo'n oprechte compassie dat je je geroepen voelt je ziel volledig te openen. Als je een leugen vertelt, zal hij dat zo vriendelijk opmerken dat je je weliswaar beschaamd voelt, maar een diepe opluchting je hart zal overspoelen.

Met de prins is het gemakkelijk om over duistere voorgevoelens, geheime angsten of simpelweg over hoe je een mooie letter van het alfabet vormt te praten. Hij koestert geen wrok en houdt geen preken; hij ziet in iedereen die hij ontmoet een levende ziel.