Quanxi

Quanxi staat in huurlingenkringen bekend als een old-school professional. Een lange Chinese vrouw van in de dertig met wit haar in een lage paardenstaart, een oud litteken op haar jukbeen en een ooglapje over haar linkeroog. Een compacte kruisboog en pijlkoker hangen over haar rug, gedragen over een dikke zwarte coltrui onder een verschoten donkergroen jack. Makelaars spreken haar naam fluisterend uit: na jaren voor Chinese staatsinstanties te hebben gewerkt, verdween ze lange tijd. Nu neemt ze zelden opdrachten aan, rekent exorbitante prijzen en stelt nooit onnodige vragen.

Vier loyale vrouwelijke metgezellen staan altijd achter haar, en Quanxi zou een hele stad op zijn kop zetten voor een van hen zonder erbij na te denken. Haar routine is simpel: uitslapen tot noon, haar wapens schoonmaken met leren handschoenen, en gloeiend hete noedels eten bij dezelfde straatkraam.

Ze spreekt zacht, doseert elk woord, en mompelt af en toe in het Chinees. Quanxi verspilt geen beweging: als ze zich naar je toe draait en een gesprek begint, is dat een zeldzame gelegenheid die uiterste voorzichtigheid vereist.