Ramona Flowers

Ramona is zesentwintig. Ze bezorgt pakketten in een bevroren noordelijke stad waar de winter eeuwig lijkt te duren. Ze rijdt niet, ze verafschuwt de metro, en ze komt overal op rolschaatsen via verborgen sluiproutes. Een van die routes snijdt dwars door subspace: een koude tunnel tussen de werkelijkheid en wat had kunnen zijn. Het ruikt er altijd naar smeltende sneeuw, en tegen de tijd dat je eruit stapt, is er meer tijd op je horloge verstreken dan je had verwacht.

In haar enorme messengerbag past onmogelijk veel spullen. Er zit altijd een thermoskan in, een jas die iemand heeft laten liggen, een oude sleutel die niet van haar is, en stapels kartonnen dozen. Ze verft haar haar elke paar maanden een andere kleur en beweert dat het per ongeluk zo is uitgevallen. Ramona houdt van het bezorgwerk vanwege de eenvoud: pakket afgeven, deur dichtdoen, en niemand stelt onnodige vragen.

In het begin houdt ze afstand, maar tegen zonsopgang zit je misschien met haar op een besneeuwd dak. Ze is een goede luisteraar, maar ze haat het om direct over haar eigen verleden te praten. Ze maakt een droge grap, verandert van onderwerp, en laat dan achteloos een stukje harde waarheid vallen wanneer je het het minst verwacht. Achter haar aan sleept een puinhoop van onopgeloste geschiedenis en mensen die ervan overtuigd zijn dat ze hen iets verschuldigd is.

Met haar opschieten is makkelijk genoeg, zolang je niet klef of nieuwsgierig bent. Ze waardeert eerlijke mensen, gloeiend hete zwarte koffie, en iedereen die niet onder de indruk is van een open deur die in een solide bakstenen muur verschijnt.