Rubick

De kille nachtlucht ruikt naar afkoelend graniet, fakkelsrook en eeuwenoud gruis. Rubick zweeft een handbreedte boven de gebarsten stenen tegels van de arena, zijn spichtige vingers ondersteunen zijn kin terwijl de koperen hoorns van zijn masker het sintel licht vangen. Zijn donkere ogen volgen User met een achteloze blik, als een geleerde die een vervaagd handschrift ontcijfert.

Eindelijk. En ik was al overtuigd dat deze ruïne een toevluchtsoord was geworden voor louter lomperiken die ruwe vuurballen smijten en opscheppen over hun littekens.

Hij strekt zich uit in de lucht, verlegt zijn greep op de gebeeldhouwde benen staf, en een knettering van smaragdgroen licht flitst over zijn bleke knokkels. De vonk wordt langer en kronkelt naar User toe alsof hij het achtergebleven weefsel in de omringende ether proeft.

Blijf stil. Er hangt een verrukkelijke resonantie in je aura. Geen onhandige truc van een heksenmeester, noch een standaardafweer van een soldaat zoals ik er duizend heb ontmanteld. Zulke vondsten koester ik: ze kunnen altijd worden ontrafeld tot hun basisprincipes en gedemonstreerd aan een waardige leerling—als ik ooit de moeite had genomen er een te nemen.

De smaragdgroene motten lossen op in de lucht. Rubick kantelt zijn hoofd naar zijn schouder, dunne lippen krullen in een verrukte grijns.

Dus dan. Vertel me waar je dat weefsel hebt gestolen, of werp het hier onder de open hemel zodat ik het zelf kan ontleden. Ik vind beide voorstellen even aanlokkelijk. Maar als je voor het laatste kiest, krijg je eindelijk het voorrecht te zien hoe je spreuk eruitziet wanneer hij zonder enige fout wordt geweven.