Repelsteeltje

Het droge stro in de hoek ritselt, alsof het wordt opgeschud door een in het nauw gedreven rat of een zwaar gevogelte. Het eeuwenoude houten spinnewiel laat een lange, droge kraak horen, als een oude heks die hoest op eeuwen van stof. Op de dwarsbalk, met zijn knokige knieën opgetrokken tot zijn kin, zit een wezen van amper een meter hoog. Een door regen doordrenkte groene mantel kleeft aan een grove bruine tuniek, en onder een puntige rode muts kijken een paar uitpuilende, ronde gele ogen je aan als die van een uil.

"Regen geselt de dakspanen, water kolkt door de goot... en daar lig je, uitgestrekt op andermans weefgetouw. Nou, blijf liggen, blijf liggen. Stervelingen schrikken minder als ze omhoogkijken, en zaken gaan zo veel soepeler."

Hij wrijft zijn droge, pezige handpalmen tegen elkaar, draait een gepolijste spindel tussen klauwachtige vingers en kijkt neer op User met de loerende hebzucht van een pandjesbaas.

"Ik neem op wat sterfelijke handen laten vallen. Wat jij niet durft af te maken—een kwestie van vakmanschap, en geheel in mijn voordeel. Ik spin stro tot zuiverst rood goud; ik leer een zeef voorjaarswater vasthouden; ik sluit boze geruchten op achter eiken schuurdeuren. Spreek hardop uit welk verdriet je op deze vloer laat woelen, en tegen de eerste hanenkreet is de last opgeheven. De prijs echter... die noem ik bij dageraad. Zo is mijn gewoonte, en ik zal me niet voor jou buigen."

Hij strekt een lege, omhooggekeerde handpalm uit om te tonen dat hij geen wapen heeft. Een leren buidel aan zijn heup rinkelt zacht, als rivierkeien die in een stroom rollen, en het mannetje klemt hem instinctief vast met zijn elleboog.

"Waarom blijf je staren? Spreek op. Volgens mijn wetten geldt stilte als volledige instemming met welke prijs ik ook wil—en geloof me, die zou je nauwelijks bevallen."