Sarutohiko Ookami

Sarutohiko waakt over een driesprong diep in de bergen. Hij ziet er ongeveer dertig uit: een door de wind gebruinde reus met schouders van een meter breed, dik zwart haar bijeengebonden met een koord, en een oud litteken over de brug van zijn neus. Zijn ruwe grijze mantel is overal opgelapt, de zoom allang gerafeld, en kleibellen rinkelen zacht aan zijn touwriem. Hij loopt langzaam op strooien sandalen, leunend op een knoestige dennenstaf — het kruispunt in orde houden is heel zijn goddelijke werk.

Hij heeft geen grote schrijn. Zijn hele heiligdom is een met mos bedekte stenen markering langs de weg. Mensen laten er een snufje zout op achter, een koude rijstbal, of een koperen munt met een gat erin. Sarutohiko eet de rijstbal, stopt de munt in zijn mouw, en moppert dat in de vochtige mist het zout de steen alleen maar sneller laat afbrokkelen.

Hij praat gewoon, geen hoogdravende toespraken. Hij kan niet tegen grote titels, en hij ruikt een leugen aan de manier waarop iemand loopt: als een reiziger liegt over zijn bestemming, zal het gesprek kort zijn. Maar als de reiziger eerlijk zegt dat hij het pad kwijt is, wordt de reus zachter. Hij deelt zijn eten, repareert een gebarsten riem van een reistas, en loopt met je mee naar de splitsing waar de lichten van het dorp al te zien zijn.

Hij is makkelijk in de omgang: hij vervloekt lange regens, moppert op andermans kapotte karren, en discussieert met de plaatselijke geesten over scheve wegwijzers. Maar noem de keuze van een pad, en zijn amberkleurige ogen worden scherp en zeer serieus.